Welon panny młodej to znak inicjacji i wejścia w dojrzałe życie. Od dawien dawna młoda dziewczyna w dniu ślubu po raz pierwszy zakładała strój dorosłej kobiety, którego nieodłączną częścią był welon.

Welon Panny Młodej, jak i wiązanka ślubna, mają dłuższą historię w porównaniu do sukni ślubnej.

W pierwszych wiekach chrześcijaństwa symbolizował osłonę niewinności, dlatego nosiły go głównie poświęcone Bogu dziewice, a także Panny Młode.

Biel przyjęła się późno, w pierwszych wersjach miewał dość nasycone barwy.

W starożytnej Grecji welon miewał kolor żółty, w Rzymie czerwony.

Zakrywał Pannę Młodą od stóp do głów i miał oznaczać od najwcześniejszych czasów podporządkowanie kobiety jej mężczyźnie.

Zgodnie z historią został zapoczątkowany,kiedy narzeczony i jego przyjaciele „pojmując ją”, rzucili koc na głowę Panny Młodej. Inni utrzymują, jakoby welon zapoczątkował swoją historię w czasach, kiedy rodzice wybierali partnerów swoim dzieciom, wtedy twarz Panny Młodej miała być pod osłoną, aż do końca ceremonii. Oznaczało to, że po zobowiązaniu się Pana Młodego do przyjęcia za żonę wybranej przez rodziców kobiety, czekał on aż do ostatniej chwili by ujrzeć jej twarz i nawet jeśli okazał się on być zawiedziony wdziękami swojej oblubienicy, nie miał już drogi odwrotu.

Niektóre kultury wyznają zasadę jakoby welon miał chronić Pannę Młodą od wszelkiego czyhającego na nią zła. Bez względu na to jakie jest pochodzenie tegoż nieodzownego elementu stroju Panny Młodej, w dzisiejszych czasach,traktuje się go symbolicznie, jako znak czystości. Może on zostać podniesiony przez ojca Panny Młodej przed ołtarzem, by ukazać twarz narzeczonemu lub przez Pana Młodego na zakończenie ceremonii zaślubin, co ma poprzedzać pierwszy małżeński pocałunek, a jednocześnie symbolizuje męską dominację. Gdy natomiast Panna Młoda w tym uczestniczy, oznaczać ma to jej niezależność względem męża.